Storythai

สวิสเซอร์แลนด์

24 เม.ย. - 2 พ.ค.2009

ประสบการณ์ครั้งแรกในดินแดนยุโรป...(กรีดกร๊าดมากมาย)

ครั้งแรกที่ได้เห็นหิมะแบบตัวเป็นๆ จับต้องได้

ครั้งแรกที่มีหิมะตกใส่หัว...

ครั้งแรกที่ได้ไปนอนกลิ้งเกลือกบนหิมะ ประดุดว่าเป็นที่นอน(โครตหนาว)

และเป็นครั้งแรกที่ได้เดินทางกับครอบครัวในต่างประเทศด้วยกันถึง 8 คน

ทริบนี้มีป้า 3 คน ลุง 2 คน พี่สาว 1 คน และเพื่อนป้าอีก 1 คน รวมเราก็เป็น 8 พอดี

เริ่มเดินทางออกจากย้านกันตั้งแต่คืนวันที่ 23 เพื่อไปเช็คอินเพราะบินไฟท์ 00.30 ของวันที่ 24

เป็นอะไรที่ลุ้นระทึกมากเพราะที่นั่งเต็มแทบทุกที่นั่ง(ไม่น่าเชื่อ ทำไมบริษัทตูยังขาดทุนวะ)

ไปกับป้าคนโตเพราะเป็นพนักงานเหมือนกัน ป้ามีสิทธิ์ได้ตั๋วเฟิสแต่เนื่องจากว่า

วันนั้นแม้แต่เฟิสยังเต็ม -*- แม่เจ้า

เพราะว่ามีการโอนผู้โดยสารจากไฟท์อื่นมาไง (ซวยตูเลยไง)

ดีที่เจ้าหน้าที่ใจดีเห็นพวกเรามาเช็คอินเร็วประจงบกับเค้าคงเกรงใจป้า

ก็เลยออกตั๋ซ Stand by ก็หมายถึง เมิงไปรอกันหน้าเกทละกาน

ให้เข้าไปลุ้นเอาถ้าที่เหลือ เจ้าหน้าที่ก็จับแกยัดลงไปเองอ่ะแหละ

แล้วก็ยังใจดีที่จะให้ตั๋วเข้าห้องเล้าท์มาด้วยของเฟิสอีกตะหาก

แม่เจ้า.......ทำไมตูช่างโชคดีเช่นนี้ดีที่ไปกะป้านะเนี่ย ป้าเข้าได้เราก็เลยเข้าได้ไปด้วย

เข้าไปทีแรกไปนั่งผิดไปนั่งที่ของตั๋วธุรกิจ..กินๆๆๆไปสักพัก

เจ้าหน้าที่ของเฟิสมาตามค้าบบบบ บอกให้ไปกินด้านเฟิสดีกว่ามีเยอะกว่า

ตูก็..เอาละไง ไม่มาตามให้เร็วกว่านี้ฟระ กินไปสะเยอะๆและ

แต่ก็นะ ไปก็ไป พอไปนั่งเฟิส..........

โห...แม่เจ้า เล้าท์เฟิส ตูง่อยกินเลย

ให้เข้าไปนั่งอย่างเดียว อยากกินไรไปชี้นิ้วสั่งๆๆๆๆๆ สารพัดจะมีให้เลือก

แล้วเค้าจะมาเสิรฟเอง...โอ้แม่เจ้า

เท่านั้นยังไม่พอตอนเสริฟยังคุกเข่าเข้ามาเสริฟ โอ้โห.............งามอย่างไทย

ถึงว่า..ทำไมเล้าท์เฟิสได้รางวัล นี่ถ้าตูอยู่ชึ้นอื่นคงไม่ได้รับความรู้สึกเหมือนเป็นราชาขนาดนี้

เอาวะ ไหนๆก็อาจเป็ฯครั้งเดียวที่ได้นั่งเล้าท์เฟิส ตูก็นะ อิ่มจิงแต่สามารถค่ะ

สั่งได้ๆ เค้ดเอย ไก่แฮมเอย ซุปไก่ สั่งมาๆ สุดท้าย...เหลือ -*-

เสียของเค้าไหมนังจุ๊บ..โลภจิงเลยแก

เอาเหอะ หลังจากอิ่มหมีพีมันกันไปก็เดินไปรอที่หน้าเกท ที่ยังไม่มีเช่นเคย

แต่สิ่งที่เห็นคือผุ้โดยสารค๊า.........เยอะมากกกกกกกกกก มืดฟ้ามัวดินนน

จะไปไหนกันค๊า....100 คนก็แล้ว 200 คนก็แล้ว แล้วเหมือนจะมาอีกเป้นร้อยๆ

มองด้วยตาเยอะมาก กะว่าตูอดไปไหมเนี่ย............

สุดท้ายพอ เรียกขึ้นเครื่อง เอ๊ะ มันก็ขึ้นได้หมดแหะ   ไม่น่าเชื่อว่าเครื่องบินลำนึง

มันจะจุคนได้มากมายขนาดนี้ และสุดท้ายเค้าก็เอาตั๋วมาให้เรากะป้า

ไอ้เราก็คิดละว่าสงสัยจะที่อีโค่แน่ๆ คนขนาดนี้จะเหลือให้เราเหรอ

ได้ตั๋วก็เดินดุ่มทๆเข้าไปและมันก็ไปหยุดตรงแถวธุรกิจ

โอ้แม่เจ้า..........ครั้งแรกในชีวิตฉันที่ได้นั่งตั๋วธุรกิจ

ต้องขอบคุณป้าเลยนะเนี่ย 555+ สบายค๊า กินเปรม หลับเปรม ที่นั่งสบาย

มีหนังให้ดู มีเพลงให้ฟัง ที่สำคัญมีกอล์ฟไมค์ให้ฟังด้วยดิ 555+..

ยังไง 2 คนนี้ก็ยังตามมาอยู่ในหัวฉันเสมอ..

ก็นั่งไปประมาณ 12 ชั่วโมงมั้งกว่าเครื่องจะถึงที่สนามบินซูริกตอน 7 โมงเช้าพอดี