Storythai

Malaysia Trip 1-3 11 2551

 

เป็นการออกทัวน์ตามศิลปินครั้งแรกที่นอกประเทศไทย

 

กรี๊ดดดดค่า...ไปได้ยังไงเนี่ย...

 

ต้องบอกว่าช่างเป็นอะไรที่โชคดีที่ป้าอนุญาตเป็นครั้งแรกเลย

 

บอกว่าให้ไปสิ ก็จะได้ไปเที่ยวด้วย...ตายค่างานนี้ ก็โอเคสิค๊า อิอิ

 

ก่อนเดินทางก็เสาะแสวงหาคิวอย่างเมามัน...และด้วยความโชคดีที่มีเพื่อนดีๆ

 

อย่าง Jassy  คือ แจสซี่หาคิวมาให้หมดเลยค๊า...

 

คุณพระ...เข้าทางๆ แต่พอสอบถามวิธีการเดินทางที่นั่นถึงกับ...

 

เอ่อ...ทำไมแต่ละที่มันไปยากจังวะ...

 

รถก็มีแต่แท็กซี่ รถเมล์ก็เหมือนจะไม่มีให้ขึ้นกันง่ายๆ และค่ารถก็แสนแพง

 

แต่ก็เอาวะไปกัน 4 คน หารกันก็พอไหว

 

หลังจากที่แต่ละคนหาข้อมูลและจองโรงแรมกันเรียบร้อย

 

ก็พร้อมเดินทาง ซึ่งโดยปกติเราจะขึ้นเครื่องด้วยตั๋วฟรีไง ใช้สิทธิ์พนักงานตัวจ้อยๆ

 

ถ้าเครื่องว่าถึงได้ขึ้น และพอดีช่วงวันที่ไปไฟท์ว่างมาก

 

แต่เจ้ากรรม..ไม่มีไฟท์ของ TG ตอนเช้าวันเสาร์

 

ก็เลยไปแอร์เอเชียพร้อมกับพี่วิ พี่อ้อย และเบียร์เลย

 

ก็โอเคสำหรับการบินหางแดงครั้งแรก เรื่องเวลานี่เป๊ะๆ เครื่องก็สภาพใหม่ดี

 

ถึงแอร์พอทราวๆ 6 โมง 15 ได้ ออกจากบ้านตี 4.45 -*-

 

ฉันมาถึงโดยรถเมล์ได้ด้วย..เก่งจิง 555+(ไม่เคยมารถเมล์ไง เอิ๊กๆ)

 

ก็มารอพวกพี่อ้อยจนใกล้เวลาเค้าเตอร์จะปิด 555+...

 

รีบๆ ลกๆ วิ่งกันขาแทบพันกันและสุดท้ายก็ทันจนได้ โดยที่พี่อ้อย

 

มารถตู้ส่วนตัว 555+ พร้อมแอร์สาว 1 คนตามาส่งประดุจศิลปิน กร๊าก...

 

แล้วเครื่องก็ทะยานขึ้นสู้ท้องฟ้าอย่างนุ่มนวล น้ำบนเครื่องก็ราคาเบาๆ..ทุกอย่าง

 

50 บาท...-*- คุณพระ....(ฉันจะกินไม่ให้แหลือ)แต่......

 

เสียอย่างเดียวจิงๆ ตอนเครื่องจะลงอ่ะ ระบบปรับความดันไม่ไหวนะ

 

หูอื้อแบบจะระเบิดออกมา น้ำตาแทบไหล ปวดหูมาก

 

แต่ก็ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ ก็มาถึงที่ปีนังก่อนตอนประมาณ 10 โมงนิดหน่อย

 

ก็นั่งแท๊กซี่ต่อไปที่ห้าง Gurney Plaza ด้วยเงิน 38 RM หรือ 380 บาท

 

ไปกลับก็ 760 อ่าแหละ

 

ไปถึงตั้งแต่ 11 โมงกว่าก็ไปหาข้าวกินกันก่อน

 

อาหารก็มีเหมือนๆบ้านเรานะ และก็มีแบบของเค้าด้วย แต่ไมได้กินไง

 

ไปโน่นฉันก็ยังกิน ข้าวมันไก่ (สร้างสรรค์ไหม)

 

ราคาประมาณ 4.6 หรือเท่าไหร่นี่แหละแบบเกือบ 50 บาทอ่ะ

 

แต่น้ำนี่แก้วละ 1.8 rm หรือ 18 บาท ออกแนวแพงเพราะแก้วเล็ก

 

แต่ก็โอแหละ ไม่ได้อยู่ไทยแค่นี้ก็ถือว่าไม่แพงมากและ

 

พอกินกันเรียบร้อยก็เดินไปตรงที่เค้าจัดงานจากรอบแรกที่เห็นคือคนยังไม่เยอะ

 

แต่ตอนไปรอบนี้คนมากันเพียบเลยเกาะตามหน้ารั้วอ่ะ ก็เห็นเค้าถือๆซีดีกัน

 

เบียร์ก็เลยลงไปซื้อกะพี่วิที่ร้านข้างล่างก็ได้มาที่ราคาแปลงๆเป็นเงินไทยก้ประมาณ 400 บาท

 

สักพักพองานใกล้เริ่มมีโต๊ะมาตั้งขายของน้องและซีดีด้วย แต่มีโปสเตอร์ไง

 

แป่ว..อดเลย 55+

 

ประมาณบ่ายโมงน้องก็มาจริงๆ ตอนกอล์ฟไมค์ปรากฏตัวเสียงกรี๊ดดังมากๆ

 

ก็มีพูดคุย เล่นเกมส์กะแฟนคลับที่มาเลย์ แล้วก็แจกลายเซ็น พวกเราก็เลย

 

ได้มีโอกาสขึ้นไปเจอน้องด้วยพี่อ้อยเป็นหน้าด่านเลย

 

กอล์ฟไมค์เห็นพี่อ้อยก็ทำหน้าตำใจเล็กน้อยแล้วก็ยิ้มๆ

 

นั่นแหละก็ไล่ๆกันไปพอถึงเราน้องก็ยิ้มเหมือนกันได้จับมือด้วยคนละที

 

น้องน่ารักดีอ่ะ ยิ้มแย้ม..

 

งานนี้ก็ฟังภาษาอังกฤษ กะ จีนกันไป กอล์ฟไมค์ก็พูดอังกฤษตลอด อิอิ

 

พอดีเก่งอังกฤษจัดเลยฟังออกมั่งไม่ออกมั่ง 555+...(โง่วะกุ)

 

แต่ส่วนใหญ่พิธีกรพูดจีน เง้ออออ ฟังไม่รู้เรื่อง

 

ก็เส็ดงานจากที่นี่ราวๆบ่าย 2 โมง

 

ซึ่งพวกเราก็เร่งฝีเท้ากันรีบไปขึ้นแท็กซี่กลับไปแอร์พอทเพื่อขึ้นเครื่องต่อไปยัง

 

สนามบินปีนังเพื่อไปที่ LCCT (Low cost Airline ) กัวลา

 

ก็ใช้เวลา 40 นาทีจากปีนังไปกัวลา และก็นั่งแท็กซี่ออกจากสนามบิน

 

ที่กัวลาไปยังโรงแรงที่เราพักชื่อว่า Royale Bintang (KL) 55+ วงเล็บให้เจ็บใจ

 

เพราะโรงแรมชื่อเดียวกะที่น้องพักแต่น้องพักทีดามาซาราง(แป่ว)

 

เสียค่าแท็กซี่ไป 600 บาทได้ พอถึงโรงแรมเช็คอินเสร็จก็นั่งแท็กซี่ไปต่อ

 

ด้วยราคาเหมาประมาณ 200 บาท ไปที่ JAYA ONE หลงไปพักนึง

 

แต่ก็ถึงโดยสวัสดิภาพ พอไปถึงก็ไปตรงที่เค้าจัดงาน

 

แล้วก็เจอแจสซี่ แล้วแจสซี่ก็จัดให้พวกเรานั่ง VIP ZONE จิงๆคือ

 

เราจะได้หนังสือได้โปสเตอร์และได้สิทธ์ที่จะขึ้นไปถ่ายรูปหมู่กะกอล์ฟไมค์

 

ก็ดีใจอ่ะดิ เพื่อนจัดให้ขนาดนี้ต้องขอบคุณ JASSY MANDY มากๆเลยทีเดียว

 

ก็ไปถ่ายๆรูปกันหน้าเวทีสักพัก พอถึงเวลาถ่ายรวมก็ขึ้นไปถ่าย

 

พอถ่ายเส็ด เค้าทำกิจกรรมเส็ดก็แจกลายเซ็น เรากะพี่วิเลยขึ้นไปขออีกรอบ

 

เพราะมีหลายคนฝากซื้อมา ก็เหมือนกะตอนเจอครั้งแรกน้องก็ยิ้มๆ โบกมือๆให้

 

ระยะเวลาค่อยข้างเร็ว สตาฟมาเลย์ก็ค่อนข้างเหมือนจะดุ 555+

 

สู้ทีมงานคนไทยที่ชื่อส้มไม่ได้เลยสักคน ไม่รู้ว่าพี่รึเปล่า แต่ก็เรียกเค้าพี่แหละ

 

คือพี่เค้าคอยจะช่วยตลอดให้ข้อมูล แถมจะช่วยเรื่องซีดี แต่ตอนนั้นยังตัดสินใจไมได้

 

ก็เลยยังไม่ได้ทำไร พอแจกลายเซ็นเสร็จน้องก็เข้าไปที่ร้านอาหาร

 

แฟนคลับที่นั่นด้วย เพราะเหมือนเป็น meet and greet ก็มีพิธีกรพูดๆ

 

พวกเราก็ไปนั่งๆดูสักพัก พอน้องออกมาก็เข้าไปถ่ายรูป

 

น้องก็จับฉลากแจกโฟโต้บุคของน้อง

 

แล้วก็พูดๆอยู่พักนึง แล้วก็ไป...-*- มิตที่นี่โครตไวเลย

 

หลังจากนั้นพวกเราก็ออกจากที่นั่นไปกินข้าวกะ Mickey Jassy Mandy

 

ไปรถ 2 คัน งานนี้ขอบคุณมิกกี้กะแมนดีมากๆเลยที่ขับรถพาพวกเราไป

 

ที่ๆไปกินคล้ายสวนลุมไนท์บาซ่า เพราะมีอาหารหลากหลาย

 

บรรยากาศกลางแจ้ง ก็โอเคนะ อาหารไม่ค่อยแพงมาก

 

แต่...ไม่ได้จ่ายเลยไง JASSY แย่งจ่ายหมด -*-

 

โครตเกรงใจ แต่พูดไม่เป็น ให้ตังคืนก็ไม่เอา บอกว่ารอให้มาไทยก่อน..

 

พวกเราเลยแบบจะสั่งไรทีนี้ต้องพยายามเดินไปสั่งเองและ

 

และพวกเราก็ตกลงกันว่าวันอาทิตย์ที่ตอนแรกเราจะตามเค้าไป

 

ที่ควอนตัน หรือไรสักที่จำชื่อไมได้และ

 

ก็ไม่ไปดีกว่าเพราะค่ารถแพงมาก ประจวบกับวันนี้ทุกคนเหนื่อยมาก แบทหมด

 

ก็เลยตัดสินใจไม่ไป แมนดี้ก็เลยอาสาพาพวกเราไปเที่ยววันอาทิตย์

 

แต่แจสซี่ไม่อยู่เพราะจะเข้ากรุงเทพวันอาทิตย์เช้า -*- กำ เราไปบ้านเค้า

 

เค้ามาบ้านเรา 555+...

 

เลยฝากะพวกเราไว้กะมิกกี้และแมนดี้

 

หลังจากที่พวกเรานั่งรถแท็กซี่กลับมาที่โรงแรม ด้วยการเรียกรถให้ของแจสซี่

 

พร้อมจ่ายค่าแท็กซี่ให้ก่อนอีก -*- โอ้ยยยจะใจดีไปไหนเนี่ย...

 

แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้วววว

 

แต่ต้องขอบคุณแจสซี่จริงๆ ซึ้งในความห่วงใยและเทคแคร์พวกเราอย่างดี

 

พอกลับถึงโรงแรมพวกเราก็ทำภารกิจกันและก็นอนสลบกันไป 555+

 

เข้าวันที่ 2 แมนดี้และมิกกี้มารับตอนเที่ยงได้

 

วันนี้รถคันเดียวไปกัน 6 คน คุณพระ รถคันเล็ก แต่พวกเราก็สามารถ อิอิ

 

ดีนะพี่วิ พี่อ้อยตัวเล็ก เพราะเราอ้วน ส่วนเบียร์ก็สูง เลยพอนั่งกันหมดได้

 

ก็ไปถ่ายรูปเล่นกันที่แรกตรงตึก Twin Tower ถ่ายกันหนุกหนานเลย

 

แล้วก็ไปต่อที่อะไรหว่า จำชื่อไมได้ รู้แต่เป็นที่ประวัติศาสตร์ที่เค้า

 

มีการประกาศอิสระภาพจากอังกฤษที่เนี่ย เรียกไรไม่รู้ 555+

 

(ได้ความรู้ไรมั่งเนี่ยกุ)

 

แล้วก็ไปกินข้าวเที่ยงแถบไชน่าทาวน์ ก็คือไปกินในห้างแหละ

 

เพราะจะไปหาซื้อซีดีของน้องด้วย ปรากฏว่าที่นี่ไม่มีขายเลย

 

คาดว่ามันคงหมดแล้ว หรือมันก็ไม่ใช่ใจกลางขนาดที่จะมี หรือไงไม่รู้

 

แต่ไม่มี แต่ที่สำคัญคือซีดีที่นี่ราคาถูก(มิกกี้บอก)

 

ซึ่งที่เนี่ยยยย ทำให้ฉันเสียตังถึง 750 บาท...เพราะๆๆๆ

 

ไปเจอซีดีของวง Lollipop….กรี๊ดกร๊าดเลยฉัน...หวังจึ ผู้น่ารัก...5555+

 

ทำเอาหมดตังไปเกือบพัน T__T (บ้าไปเรื่อย ตามซีรี่ที่ตัวเองดู 55)

 

แล้วก็เดินมาฝั่งไชน่าทาวได้กระเป๋าตังใบละ 300 กลับมากันคนละใบ

 

ยกเว้นพี่อ้อย..แรกๆเค้าบอกว่าราคา 680 บาท ไปๆมาเราบอกว่าที่ไทยขายไม่เกิน 300

 

เค้าเลยบอกว่า 300 ก็ 300 (สะงั้น -*-) แต่สีสวยดี ชอบๆเลยเอามา

 

หลังจากนั้นพวกเราก็เดินๆไปเหมาหนังสือปกน้องกันคนละ 2 เล่ม

 

แล้วก็ออกเดินทางไปที่โรงแรมที่พักอยู่อ่ะ แล้วแมนดี้กะมิกกี้

 

ก็พาพวกเราไปห้างๆแถวๆโรงแรมเพื่อหาซื้อซีดีอีก 8 แผ่นต่อ

 

ก็ไปถึงที่ห้างใดสักห้างอ่ะ จำชื่อไม่ได้และ ก็เดินไปหาและสุดท้ายก็ได้มา 7 แผ่น

 

เพราะมันหมดร้านเค้าแล้ว 555+....

 

เลยยังไม่ครบอีก ขาดอีก 1 ระหว่างนั้นก็เลยเดินเที่ยวๆในห้าง

 

ไปแวะกินน้ำแข็งใส กินน้ำกัน นั่งเม้ากันสะจนคนในร้านมอง 555+

 

จำได้แม่นว่าพี่อ้อยสั่งน้ำเหมือนมะนาวอ่ะ

 

แต่มันคือมะกรูดเอามาทำน้ำ 555...อร่อยจัดเลย กร๊าก....

 

พอกินกันเสร็จก็เดินชมร้านรองเท้า แต่เราก็ไม่ได้ไรและ 55

 

ก็ตังหมดไปตั้งแต่ร้านซีดีร้านแรก กร๊ากกกกก...จะเอาที่ไหนไปซื้ออย่างอื่น

 

สุดท้ายพอออกจากที่นี่แมนดี้กะมิกกี้ก็พาพวกเราไปข้างนอกต่อ

 

ไปกินข้าวเย็นที่ร้านบักกุดเต๊ที่อาหย่อยมากๆ

 

กินกันอิ่มแปร้...แล้วก็ไปดูวิวที่....แหะๆ (จำชื่อไม่ได้ 555)

 

แต่ไปถึงปุ๊บ ด้วยความที่เป็นบนเขา อากาศมันเลยเย็นมาก

 

ชอบจริงๆเลยอ่ะ ข้างบนสวยนะ มองลงมามีแต่ไฟ เจ๋งจิงๆเลย

 

ก็ขึ้นๆไปถ่ายรูปกัน...จนเที่ยงคืนมั้งพวกเราก็กลับเพราะง่วงกันมากและ

 

เรากลับมาโรงแรมวันนี้อาบน้ำคนแรก และนอนคนแรก คาดว่าหลับคนแรก 55+

 

เพลียจัดจิงๆ..ไม่ตื่นอีกเลยยันเช้าอ่ะ ฮ๋าๆๆๆ

 

เข้าสู่วันที่ 3...

 

ด้วยความที่รู้คิวแบบกระทันหันว่าวันนี้น้องไปไหน ทำอะไร

 

งานนี้ต้องขอบคุณเพื่อนที่แสนดีของพวกเราอีกเช่นกันได้คิวมาเพราะคนเนี้ย

 

ก็เช้าก็เช็คอินออกมาแล้วก็ฝากของไว้ที่เค้าเตอร์โรงแรม

 

เนื่องจากตกรถไม่สามารถไปที่ the curve ตอน 10.45 ได้ทัน

 

แผนของเราก็เลยเปลี่ยนคือเดินไปหาอะไรกินซึ่งมิกกี้

 

พรีเซ็นมากๆว่าอยากให้กิน KFC ที่มาเลย์ เพราะเค้าบอกว่ามันอร่อย

 

ก่อนไปกินก็แวะ Speedy สักหน่อยเพื่อซื้อซีดีอีก 1 แผ่นที่เหลือแล้ว

 

พวกเราก็หลังจากเดินๆมาและคิดว่าคงหาไรกินไมได้และ

 

ก็เลยเข้า KFC เพื่อลองสักครั้งและก็ได้คำตอบว่า

 

มันก็เหมือนบ้านเราอ่ะ 555+...

 

แต่เราคิดว่าไก่บ้านเราหร่อยสุดและเพราะรสชาติคนไทยชอบไง

 

และก็กลับมาที่โรงแรมนั่งรถแท็กซี่ไปที่เดอะเคิฟต่อด้วยราคา 30 rm หรือ 300 บาท

 

(แพงฉิบหาย จะโกงไรนักหนาวะเนี่ย)

 

แต่ก็ไปอ่ะ เพราะเลือกไรไม่ได้มาก  พอไปถึงก็เดินวนห้างหาที่นั่งเล่นอยุ่พักนึง

 

แล้วก็ไปที่ร้าน Firer Man ซึ่งเหมือนร้านบาบีคิวพลาซ่าของบ้านเรานี่เอง

 

เพื่อนแมนดี้ที่ดูเหมือนจะเป็นผู้จัดการร้านหรืออะไรสักอย่าง

 

เค้าก็ช่วยเหลือเต็มที่ งานนี้ต้องขอบคุณค้าบบบบบบบ

 

มีแต่คนช่วยนะ..โชคดีกันจริงๆ

 

ก็ระหว่างนั่งกินกันก่อนที่น้องจะมา นั่งๆอยุ่น้องก้เดินเข้ามา

 

กอล์ฟพอเข้ามาเจอก็มองมาแล้วยิ้มให้แล้วก็โบกๆมือ

 

คงคิดว่ากลับไปแล้ว แต่ดันโผล่มาวันนี้นะ 555+

 

จากนั้นน้องก็มานั่งโต๊ะใกล้ๆกัน เล่นเอาพวกเราไม่กล้าหันไปมองด้านข้างเลยทีเดียว

 

แล้งวักพักเหมือนเค้าจะเริ่มถ่าย มีให้ทำอาหารด้วยและก็สัมภาษณ์

 

พี่วิกะพี่อ้อยก็เป็นตากล้องไป ส่วนเราก็ได้มานิดหน่อยไม่มากมาย

 

เพราะไม่ชัดไงเลยไม่ค่อยอยากถ่าย

 

คุณแม่ก็จะคอยเข้ามาคุยด้วยอะไรประมาณนี้

 

ก็ไม่มีไรมาก ไม่ได้คุยไรไปมากกว่านั้นเพราะน้องทำงาน

 

แล้วสักพักมิกกี้กะแมนดี้ก็มานั่งคุยด้วย

 

พอเวลาประมาณบ่าย 4 โมงเราต้องไปกันแล้วเพราะเครื่องพี่อ้อยออกเร็ว

 

พอลงไปก็แบบฝนเจ้ากรรมตกแล้วตกอีก -*- จะบ้าตาย

 

นั่งแท็กซี่แบบเหมากันไป 4 คน 1 พัน(วากกกกกกกก)

 

แพงชิหาย มีไรถูกบ้างไหมที่เนี่ย...

 

ก็นั่งกันไปหลับทั้งคันรถ 555+ ให้แท็กซี่ไปส่งพี่อ้อย พี่วิ เบียร์ที่ LCCT ก่อน

 

และค่อยไปส่งเราที่ KLIA ต่อ เราไปถึง 5 โมงครึ่งได้มั้ง ถ้าจำไม่ผิด

 

ก็ไปเช็คอินคนเดียวเลยชีวิต เดินดุ่มๆกะเข้าไปก่อนแต่ก็แบบอยากรอเจอน้องก่อน

 

ก็เลยรอสักพัก เห็นเหมือนทีมงานมาแล้วก็เลยเดินวนไปวนมาห่างๆ

 

แอบๆดู(-*-) จะแอบทำไมฟะ ประมาณ 6 โมงกว่าๆ

 

เห็นน้องมาเรียบร้อยและ แล้วก็มีแฟนคลับที่มาเลย์มาส่งเต็มเลย

 

อบอุ่นน่าดูทีเดียวเชียว...

 

หลังจากอยู่ตรงนั้นประมาณทุ่มกว่าจะได้เข้าเกท

 

ก็เลยเดินตามๆหลังเค้าไปห่างๆ จนไปถึงจุดที่นั่งรถไฟฟ้า

 

เพื่อไปเทอมินอล ตอนเข้าไปก็ไปยืนแอบดูอยู่ห่างๆ 555

 

รักษาระยะห่างไว้

 

พอถึง terminal ก็เดินเล่นไปเรื่อยจนถึงเวลาขึ้นเครื่อง

 

พอขึ้นเครื่องได้ก็นั่งไป 1 ชม 40 นาที

 

ถึงแอร์พอท 4 ทุ่ม

 

เราเดินต่อไปเลย รีบไปหาพี่อ้อย พี่วิ เบียร์ที่ตรงรับประเป๋าก่อน

 

ก็ออกไปรอนานมากกก กว่าเค้าจะออกมา

 

สักพักก็เจอ(นานเหมือนกัน)

 

ระหว่างนี้พวกเราเลยขอถ่ายรูปแล้วเอาซีดีที่เหลือให้เซ้น

 

คือตอนแรกเราถ่ายให้พี่วิกะไมค์

 

และกะลังจะถ่ายคู่ไมค์ แต่พี่อ้อยเรียกกอล์ฟประมาณว่าให้ถ่ายด้วยกันไรงี้

 

กอล์ฟก้เดินตัดหน้ากล้องที่พี่วิตั้งกล้องให้อยู่อ่ะ

 

มายืนข้างเรา กลายเป็นรูป 3 คน (ฟรุคโครต)

 

กอล์ฟทำหน้า น่ารักทีเดียวเชียว

 

ถ่ายออกมายืนห่างมากแต่ไมค์ก็ยิ้มกอล์ฟก็ทำหน้าน่ารัก โอเคล่ะ

 

แต่ฉันออกแนวลำเอียงนะ เอียงมาทางกอล์ฟมากกว่า 555+

 

ถ่ายกันครบก็ไปขอลายเซ็นกัน กอล์ฟก็มีขำๆและพูดประมาณว่า

 

ถ้ามีอีกนิดนี่ตั้งโต๊ะได้เลยนะเนี่ยหรือไรนี่แหละ

 

พอกอล์ฟเซ้นให้คนอื่นเสร็จเราก็เลขอเพิ่ง To ให้เราด้วยเพราะที่นั่น

 

ไม่ได้เซ้นให้ไง...กอล์ฟก็บอหว่า ได้ๆ

 

แล้วก็เอาไปเพิ่มทูให้ แถมวาดรูปปากมานิดนึง น่ารักดีอ่ะ

 

แล้วพอกำลังจะไป กอล์ฟก็ลุกขึ้นมาแล้วก็ชี้ๆมาที่รถแล้วพูดไรไม่รู้

 

เราเลยบอกว่านี่ไม่ใช่ของกอล์ฟ ของกอล์ฟอยู่โน่น

 

แล้วกอล์ฟก็บอกว่า ไม่ใช่ๆ แล้วหันไปถามเบียร์ว่า 4 คนมีของแค่นี้เหรอ

 

เบียร์ก็เลยบอกว่า แค่นี้แหละ กอล์ฟก็ทำหน้าแบบ โห.....(คงคิดว่าน้อยจัง)

 

ว่าแล้วก็เดินๆตามออกไป จนทางออกอ่ะ แล้วก็ส่งขึ้นรถตู้

 

พวก เตย ยุ่ง มี่ กี้มารอรับข้างนอก ก็น่ารักกันไป

 

ส่วนเราก็ติดแท็กซี่พี่อ้อยมาลงแถวบ้านแล้วต่อแท็กซี่กลับบ้าน

 

เป็นอันว่าจบทริบที่แสนเฮฮานี้...

 

ปล.ขอบคุณมิกกี้ แจสซี่ แมนดี้มากๆเลยนะคะ

 

แล้วก็พี่อ้อย เบียร์ พี่วิ...สำหรับการเดินทางที่หนุกหนานครั้งนี้ อิอิ

ที่สำคัญก็ขอบคุณ คุณแม่ กอล์ฟ ไมค์ และพี่ๆทีมงาน ที่ทำให้ทริบนี้ยิ้มได้ค่ะ..